Rare dag, die vaderdag. Of beter: rare mensen, die vaders, want uniek, en heel erg geliefd. Mijn schoonvader, heel zijn leven beenhouwer geweest, en liberaal, heeft de voorbije maanden gedreven campagne gevoerd voor zijn Groen!e schoondochter, bracht mijn canvaskaarten naar al zijn vrienden en kennissen, tot op het voetbal toe. Mijn eigen vader, gepensioneerd leraar Latijn- Grieks, is Vlaams en anti-Belgisch van voor de oorlog al. Agalev was voor hem alleen maar OK de keren dat ons mama op de lijst stond. Hij was vroeger een hevige Volksunieman en nu pro NVA, maar van hem heb ik wel de politieke microbe geerfd. Toch toonde ook hij zich blij met mijn resultaat, ze zijn allebei echt heel lieve en betrokken vaders.
De voorbije week wensten heel wat mensen me proficiat met m’n behaalde stemmenaantal en ik ben uiteraard blij en dankbaar dat zoveel mensen mijn bolletje gekleurd hebben. Maar als ze vragen of ik tevreden ben met de uitslag van Groen! kan ik niet anders dan zeggen dat het gerust wat meer had mogen zijn, iets in de buurt van wat de opniniepeilingen meenden vast te stellen. Het is vooral jammer dat de tweede zetel voor Vlaams- Brabant, die voor Tie Roefs, nipt niet gehaald werd. Maar ik wens Hermes Sanctorum heel veel succes toe, hij zal dat goed doen in het Vlaams parlement (net als mijn Groen!e vriendin Annemies Maes in het Brusselse!).
Er zijn heel wat conclusies te trekken uit de verkiezingsuitslag, al dan niet terechte. Er is alleszins nog heel veel werk te doen, we moeten – samen met bereidwillige mensen binnen en buiten de partij – blijven nadenken, discussieren, overleggen en acties voeren om duidelijk te maken dat Groen! wel degelijk oplossingen kan bieden voor de economische, ecologische en sociale problemen van deze tijd. Dat engagement wil ik toch zoveel mogelijk opnemen.


Recente reacties